Martina:

„Marzenia się spełniają. Chcemy tutaj opowiedzieć naszą historię.

Już przestałam wierzyć w prawdziwą miłość, kiedy „przypadkowe” spotkanie z koleżanką mnie zaprowadziło do Parship. Zdecydowałam się na półroczny abonament. Wypełniłam mój profil i ustawiłam opcje, że chcę otrzymywać propozycje innych użytkowników z całego świata.

I tak go znalazłam. Anglik, który wyjątkowo do mnie pasował. Jego profil mnie bardzo zainteresował i oczywiście zadałam sobie pytanie, czy chcę znajomość z kimś z innego kraju. Napisałam pierwszego maila i otrzymałam bardzo miłą odpowiedz od Roberta. Było pewne, że dobrze pasujemy do siebie. Przez kilka tygodni pisaliśmy sobie codziennie tylko jednego maila. Daliśmy sobie czas, szanowaliśmy się. Coraz więcej czułam, że czekałam na jego odpowiedzi. I „day by day” cieszyłam się dowiedzieć czegoś więcej o nim.

Potem nie mogłam dalej czekać, wysłałam mu numer mojego telefonu i rozmawialiśmy przez godzinę. Po pięciu tygodniach odebrałam go z lotniska. Podobał mi się, ja mu też. Spędziliśmy dwa cudowne dni, których nigdy nie zapomnę. Od tego czasu jesteśmy nierozłączni. Dawniej nie wiedziałam, co to znaczy „stworzeni dla siebie”. Teraz wiem.

Z Berlina do Leeds leci się dwie godziny. Dzięki tanim lotom widzimy się co 4-6 tygodni. Od 17. Października noszę pierścionek zaręczynowy! Następnego lata, jak mój syn skończy pierwszy rok szkolny, chcemy się przenieść do Anglii. Podbierzemy się i wyślemy do Parship nasze ślubne zdjęcie. Nasze rodziny i przyjaciele bardzo się z nami cieszą. Jesteśmy szczęśliwi i wdzięczni, że się znaleźliśmy. Nie możemy sobie wyobrażać życia bez drugiego. Dziękujemy Parship i ściskamy kciuki dla wszystkich, żebyście także znaleźli szczęście niedługo.”

Robert:

„Dear Parship

My name is Robert and I joined Parship in late 2006. I had tried a number of dating sites in England without much luck and I was almost ready to give up trying to find a partner. For some reason I sat down one night at home and looked at dating agencies on the internet. I had looked at several sites when I came across the Parship site. I was struck by the idea of completing the questionnaire as this would enable me to more accurately find the right person.

I had been contacted by a couple of people with whom I maintained e-mail contact but this was nothing serious. However, I received a first contact e-mail from a lady in Germany. This would be in March 2007. We began to exchange e-mails, and these became more frequent as time went on. I remember showing the lady s picture to a work colleague who said she was very attractive, I then thought that she would not be interested in me despite us having a high compatibility score of 84%.

But I was wrong. We both agreed that it would be a good idea to speak to each other by telephone. I was very nervous when I phoned for the first time. What would I say, would the call end in a stoney silence as we both tried to think of more things to say. Fortunately I did not have anything to worry about. We got on very well. After a few calls Martina (the lady s name) mentioned that her son was going away with his kindergarten for a few days. I remarked that I had two days holiday that week booked from work. Martina kindly invited me to visit her in Berlin and I booked my ticket.

arrived into Berlin in May, feeling incredibly nervous. I suppose we were both having the same feelings. I saw an attractive lady obviously waiting for somebody so I swallowed hard and asked her name. It was Martina. I think it is probably outdated idea these days to say that it was love at first sight, but it really was.

The rest is as they say is history. We found that we were the perfect match. We were very comfortable with each other and being together was so natural. Martina and her little boy, Ben Luis, came to stay with me in August and again it was good to be together, all of us as a family. Therefore when Martina came to see me by herself in October 2007 it seemed the natural thing to do and I proposed and she kindly accepted.

We will be getting married once we have found a school for Ben Luis and a house for us to live in. All I can say is 'Thank you' Parship for helping me find the person who I am going to spend the rest of my life with. And to all those people who may have lost heart in not finding someone, keep trying and I hope that you are all as fortunate as I have been and find the right person eventually.”