Czujesz gniew, ponieważ inny nie traktuje cię z szacunkiem? Czujesz się zraniona/y, bo on/ona otrzymuje to, czego pragnie, a ty nie? Jesteś zły/zła, bo on się tak bardzo spóźnił na randkę i nie zadał sobie trudu, żeby zadzwonić? Jest rzeczą oczywistą, że należy obwiniać innych o błędy, które oni popełnili. Jednak nie powinno się ich obwiniać o nasze uczucia.

Uznając partnera za odpowiedzialnego za nasz ból, trzymamy się tego bólu kurczowo i czekamy, aż partner się zmieni. Tego rodzaju skłonność bardzo nas ogranicza. Obwiniając partnera o to, że jesteśmy nieszczęśliwi, nie dopuszczamy do uwolnienia się od uczuć będących przyczyną naszego bólu i cierpienia. Obwiniając go o to, że czujemy się tak, a nie inaczej, nie jesteśmy w stanie pogodzić się z jego obecnością, uwolnić się od przywiązania i pozbyć się zranienia.

Umieć wybaczyć

Wybaczyć znaczy uwolnić kogoś drugiego od odpowiedzialności za to, co my czujemy. A równocześnie uwolnić siebie, pogodzić się ze stratą, pogodzić się z porażką. Prawdą jest, że partner może nas wyprowadzić z równowagi, lecz prawdą jest także, że to my, a nie kto inny, posiadamy moc akceptowania straty, uwalniania się od przywiązania i wyzwalania się ze swojego bólu. Kiedy obwiniamy partnera o swój ból, a nie o błędy, które on popełnił, wpadamy w pułapkę, w której więzi nas ten właśnie ból. Odczuwając gniew lub smutek spowodowany tym, że partner nas zlekceważył, powinniśmy zdawać sobie sprawę, że to uczucie przeminie. Bo jeśli czujemy się bezsilni wobec własnych uczuć, jeżeli uważamy, że nie możemy ich zmienić, to zaczynamy winić partnera o to, że doznajemy takich, a nie innych emocji — zamiast obwiniać go o to, że coś zrobił lub czegoś nie zrobił.

Zdanie mówiące o uczuciach

Zdania mówiące o naszych uczuciach umożliwiają nam kontakt z nimi, podczas gdy zdania obwiniające sprawiają, że czujemy się ofiarą. Jest całkiem w porządku, kiedy komunikujemy partnerowi swoje uczucia będące reakcją na to, co on mówi lub czyni. Jeżeli partner wyprowadza nas z równowagi, to powinniśmy poinformować go o tym, co czujemy, jednak później musimy się pogodzić z tym, co zaszło.

Komunikuj z twoim partnerem

Powinniśmy informować partnera o swoich uczuciach w chwili, gdy on ma ochotę nas wysłuchać i gdy my chcemy mu wybaczyć. Jeżeli wciąż winimy partnera za swoje uczucia, to upokarzamy nie tylko jego, ale i siebie. Obciążając go odpowiedzialnością za to, co czujemy już po fakcie, już po tym, jak on popełnił swój błąd, pozbawiamy się możliwości pogodzenia się z tym, co zaszło. Akt wybaczenia działa wyzwalająco, pozwala poczuć się lepiej i znaleźć nową miłość. Kiedy doświadczymy naszych emocji do końca i zdobędziemy się na wybaczenie, zyskujemy większą zdolność rozwiązywania problemu, który przed nami stoi.

Oto parę prostych zdań, które mogłyby ci pomóc opisać swoje uczucia:

"... Czuję gniew, ponieważ ty nie traktujesz mnie z szacunkiem. Czuję gniew i czuję się zraniona, bo ty traktujesz mnie w ten sposób. Jestem zły, ponieważ ty otrzymujesz to, czego pragniesz, a ja nie. Jestem zły, bo ty tak bardzo się spóźniłaś, nie zadawszy sobie trudu, żeby zadzwonić. Czuję się zraniony, bo ty mnie zignorowałaś, a ponadto zachowujesz się tak jakby inni byli ważniejsi ode mnie. Jestem zły, ponieważ mnie skrytykowałaś. Boję się rozmawiać z tobą. Jestem wyprowadzona z równowagi, bo traktujesz mnie tak nierówno. Raz jesteś pełen miłości, a znów za chwilę taki obojętny. Jestem zła, bo ty mnie tak ranisz. Czuję się zraniony, bo ty sprawiasz, że czuję się ignorowany i nieważny. Jestem smutna, bo ty sprawiasz, że czuję się nie kochana. Jestem zły, bo zepsułaś mi dzień..."

Mówiąc o własnych uczuciach omijamy zarzucenia do partnera w stylu: „Nigdy nie zdwonisz,... wszystko muszę robić sama,... zawsze jesteś taki obojętny”... i tak dalej. Lepiej jest zapytać siebie: W twoim życiu wydarzyło się coś, wbrew twoim pragnieniom. Określ, co to było, czego żałujesz, że nie zdarzyło się w twoim życiu? Co bardzo upragnionego przez ciebie mogłoby się zdarzyć? O czym marzysz? Co tak upragnionego przez ciebie nie może się zdarzyć?