Zawsze wierzyłam, że prawdziwa miłość krąży gdzieś tam w świecie. Filmy amerykańskie uczyły mnie, że wszelkie przeciwności między dwiema osobami, można pokonać siłą miłości. Ja nie wyglądam jak gwiazda filmowa - ani żaden z moich byłych partnerów nie wyglądał tak jak Johnny Depp – i nie udało mi się pokonać naszych przeciwieństw, za to walczyłam w pierwszym rządzie.

Jakoś ona musi być do odnalezienia – ta prawdziwa miłość. Pisze się o niej piosenki, wiersze i powieści, maluje obrazy, rozmawia na ulicy. Jakoś mam wrażenie, że miłość zawsze jest tam gdzie mnie nie ma.

Co to znaczy, że kochamy?

Tak dużo rozmawiamy o miłości, bo wiele osób sobie z nią nie radzi. Dużo ludzi, też ja, po prostu nie rozumie miłości. Trudno jest coś zrozumieć, co nie podlega jakimkolwiek racjonalnym zasadom. Nie, o logice w ogóle nie może być mowy. Zakochani postępują irracjonalnie, nie są w stanie obiektywnie ocenić tego, co się z nimi dzieje.

Bez wątpienia miłość to piękny stan, choć zdarza się, że prowadzi człowieka do nieszczęścia. Takie ekstremalne uczucia, które na przykład nie dają spać i jeść całymi dniami, w razie wystąpienia problemów w związku, mogą całkowicie wyprowadzić człowieka z równowagi.

Czym zatem jest prawdziwa miłość?

Pytanie jest retoryczne, miłość może być szalona, romantyczna, a jednocześnie bolesna, nie dojrzała. Miłość może być pełna zrozumienia, ale niepewna i zmienna. Każda forma miłości jest ważna. Każdą warto przeżyć. Nie ma sensu szukać odpowiedzi na pytanie, jak rozpoznać prawdziwą miłość.

Warto pamiętać tylko, że intymność między dwiema osobami oparta jest na komunikacji, zaufaniu i zrozumieniu. Prawdziwa intymność to zbliżenie nie tylko ciała, ale przede wszystkim duszy. I w końcu sama decyduję koniec tej przedstawy: babcia i dziadek żyli długo i szalenie.